สมัยก่อนเคยเป็นคนเจ้าบทเจ้ากลอน แต่ลืมๆ ไปหมดละ ไว้รวมรวมได้
จะเอามาลงครับ โดยเฉพาะที่แต่งให้หญิงนี่อย่างคม มีเพียบ ..
อันนี้แต่งล่าสุดสมัยเรียน วิศวะ ลาดกระบัง
จบมอปลาย มีจุดหมาย ที่ใฝ่ฝัน ต้องผลักดัน ตัวเอง ให้สดใส
ต้องมีหน้า มีตา กว่าใครใคร เรียนอะไร จึงจะเด่น กว่าทุกคน
จึงคิดว่า น่าจะเรียน วิศวะ มุมานะ พากเพียร เรียนฝึกฝน
คะแนน Ent ออกมา มากเหลือล้น แข่งกับคน อื่นได้ สบายใจ
ฉันจึงเลือก วิศวะ ลาดกระบัง ด้วยมุ่งหวัง เรียนสนุก สุขสดใส
ชื่อเสียงก็ ดีมีค่า กว่าที่ใด ถ้าเรียนไป น่าจะดี มีงานทำ
เข้ามาเรียน ที่นี่ได้ ดังใจคิด ทุ่มชีวิต ละอบาย ไม่ถลำ
เพื่อนก็ดี น้ำใจดี ไมตรีงาม กิจกรรม ฉันร่วมด้วย ช่วยทุกงาน
แล้วเทอมแรก ก็ผ่านไป ในไม่ช้า เพื่อนบอกว่า เอ็งเก่ง เอ็งสร้างสรร
ฉันก็แสน สดใส ใจเบิกบาน อีกไม่นาน คงจบได้ ด้วยใจปอง
พอเทอมสอง ฉันเริ่ม ทำงานอื่น แสนสดชื่น รื่นรมณ์ใจ ไม่เศร้าหมอง
เรียนก็ดี งานก็เด่น เป็นครรลอง ใครเขามอง ก็ชื่นชม นิยมเรา
ขึ้นปีสอง เทอมหนึ่ง ซึ่งฉันคิด ว่าชีวิต เท่านี้หนา น่าอดสู
ยังมีอีก หลายวิชา น่าจะรู้ จะมัวอยู่ อย่างนี้ไป ทำไมกัน
เรียนให้ดี ไม่ว่าใคร ก็ทำได้ เกรดมากมาย จบออกไป ใช่สุขสันต์
น่าจะหา ประสบการณ์ ไปด้วยกัน ช่วยผลักดัน ตัวฉันไป ให้มั่นคง ..
ท่านเทพต้น โปรดรับข้าน้อยเป็นศิษย์ด้วย..
รู้สึกว่าตอนม.ปลายจะพริ้วกว่านี้นะ ..
ไม่ได้แต่งนานว่ะท่าน bad sector